Ogłoszenia Parafialne

Wszem i wobec ogłaszam, że nowy rozdział pojawi się najpóźniej w niedzielę. Przepraszam was za to, że nie wcześniej ale mam pewne problemy. Jednak jako wynagrodzenie tak długiej nieobecności postaram się napisać pewną miniaturkę, która chodzi mi po głowie już od jakiś kilku miesięcy :)
Kocham Was, Ianka ;*

Rozdział 20.

Mam dla Was kolejne coś czego rozdziałem nazwać nie można...
Po przeczytaniu go mam nadzieję, że nie będziecie na mnie źli ok?
Kocham Was ;*
Następny rozdział powinien pojawić się jeszcze w tym miesiącu...

Jednak powiadomić Was muszę z bólem serca, że powoli zbliżamy się do końca....
Niestety... Pozdrawiam i życzę miłego czytania ;)
PS. Zostawcie po sobie jakiś komentarz to naprawdę miłe :)

Kol zapadł się pod ziemię. Nie było go w domu ani nigdzie w okolicy. Ally próbowała się do niego
dodzwonić, ale bezskutecznie. Sama świadomość, że odszedł przez nią powodowała, że chciało jej się płakać. Była jednak silna. Wiedziała, że za dużo łez już wypłakała przy nim i przez niego. Ale nadal nie wiedziała co zrobić. Skontaktować się z jego rodziną też nie mogła bo nie wiedziała jak.

Żeby się uspokoić poszła nad wodospad oddalony około kilometra od jej miejsca tymczasowego zamieszkania. Siklawa nie była duża, mieściła się w głębi mrocznego lasu. Jednak tylko tam dziewczyna czuła się sobą. No może nie tylko tam bo w ramionach Pierwotnego też nie było najgorzej. Miejsce to kojarzyło się z tym co straciła dawno temu ze swoją niezależnością, którą miała jeszcze przed końcem I wojny światowej. Stacjonowała wtedy w Polsce. Co dzień oglądała zmarłych, rannych, głodujących. Było jej smutno bo wiedziała, że nic nie może zrobić. Jej jedynym źródłem światła w tamtych czasach był on. Zane McAlister. Żołnierz, który zdobył jej największy podziw. Do siedziby spokoju szła dość szybko. Chciała bowiem poczuć na skórze ten cudowny, rześki dotyk wody. To zawsze ją odprężało. Gdy już dotarła na miejsce zobaczyła na kamieniu coś niebywałego. Siedział tam przystojny mężczyzna w czarnej, skórzanej kurtce. W przetartych spodniach tego samego koloru i w szarym podkoszulku. Dopiero po chwili rozpoznała go. Rozpoznała swojego stwórce. Gdy odwrócił głowę w jej stronę jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Była pusta. Podeszła bliżej. On gestem ręki wskazał jej aby usiadła obok niego. Formalny jak zawsze pomyślała, a przecież spędziła z nim tyle cudownych chwil. - Co tu robisz? - spytała nieśmiało.

- Jestem - odparł.
- Po co? Dlaczego mi to robisz? Dlaczego teraz? Dlaczego teraz kiedy prawie o tobie zapomniałam? Teraz kiedy staram się ułożyć wszystko na nowo.
- Tęskniłem, brakowało mi ciebie - powiedział.
- Ja też tęskniłam, ale to było dawno, bardzo dawno teraz znaczysz dla mnie mniej niż nic.
- Nie mów tak nawet nie wiesz ile dla ciebie poświęciłem.
- Ty dla mnie? Nie żartuj.
- Nie wiesz co się działo. Nie wiesz przez co przechodziłem. Jak żyłem. Co robiłem. Nic o mnie nie wiesz.
- Wiem jedno nic się nie zmieniłeś od naszego rozstania.
Dziewczyna podniosła się i chciała odejść jednak nieznajomy (to znaczy nie znajomy dla nas, a znajomy dla niej) chwycił ją za rękę przyciągnął do siebie i wyszeptał w jej usta
- Nie to ja wiem jedno... bardzo Cię kocham i to jest jedyny powód mojego powrotu - po czym ją pocałował. Ally na początku się szarpała, lecz później poddała się magii chwili. W krzakach coś się poruszyło. Wyłonił się z nich Kol.
- To nie tak jak myślisz - wytłumaczyła się.
- Ale właśnie, że tak jak myślę - powiedział po czy poszedł w stronę domu. Dziewczyna chciała go gonić jednak ktoś ją zatrzymał.

***

Kol wracał w złości do domu. Był wściekły na Ally i jej "przyjaciela". No może nie na nią, ale na niego, bo na nią nie mógłby się gniewać.

 Po 1. Była dla niego zbyt ważna, po 

2. Wcale ze sobą nie byli.

Pakowanie wychodziło mu dość sprawnie. Już po 15 minutach miał spakowaną całą walizkę. Zostawił ją jednak w pokoju i pojechał do "sklepu" kupić bransoletkę nafaszerowaną werbeną. Miejsca w którym ją kupił chyba jednak nie można było nazwać sklepem. Należało do pewnej czarownicy i nie każdy je znał. 

~ Godzina później ~

Pierwotny wrócił  już do domu. Allyssa też się już w nim znajdowała. Mikaelson miał nadzieję, że nie jest z tym... Nie, nie była. Siedziała zamknięta w pokoju próbując zapanować nad łzami. Nie wychodziło jej to jednak najlepiej. W chwili gdy przestała się nad sobą rozczulać, a również płakać ktoś zaczął pukać do drzwi.

- Proszę - powiedziała.

Do pokoju wszedł Kol. Ubrany był w to co zawsze czyli skórzaną kurtkę, czarną podkoszulkę i ciemne spodnie. Wyglądał w tym zestawieniu bardzo seksownie. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. 

- Co chciałeś?- spytała.

- Chciałem się pożegnać - odparł smutno.

- Dlaczego wyjeżdżasz? Jeśli chodzi o to co dziś widziałeś to nic nie znaczyło - wytłumaczyła się.

- Nie Ally to nie chodzi o to, miałem wyjechać już dawno, ale myślałem, że nie jesteś jeszcze gotowa aby zostać sama. Dzisiaj zauważyłem, że przetrwasz. Masz go - skłamał.

- Ale ja nie chcę żebyś wyjeżdżał.

- Ja też nie, ale muszę.

- Nic nie musisz... nigdy nie musiałeś - szepnęła wycierając łzy dłonią.

- Mam coś dla ciebie.

- Nic nie chcę - odpowiedziała.

Kol podszedł do niej i blisko jej warg wyszeptał.

- Kocham Cię Allysso. I właśnie dlatego nie mogę być egoistą. Dlatego nie możesz o tym wiedzieć. Nie zasługuję na ciebie, ale inni tak - powiedział po czym pocałował ją w czoło przerwał aby dokończyć - Szkoda, że nie będziesz tego pamiętać. Ale tak musi być - zahipnotyzował ją. W wampirycznym tempie wyskrobał coś na kartce założył jej bransoletkę i wybiegł z domu wraz z walizką. Wyjeżdżał aby ją ocalić. Aby ją chronić. Chronić przed nim tylko i wyłącznie przed nim.

***

~ Retrospekcja ~

Było ciepłe lato. Grupa ludzi nad jeziorem bawiła się świetnie. Kąpali się, chlapali wodą, a także rozpalali ognisko. Była wśród nich piękna dziewczyna. Miała długie, brązowe włosy. A ubrana była w śliczną sukienkę na wzór lat 50 XX w. Ktoś z nich przyniósł nawet Boom - Box. Gdyby zobaczył ich ktoś z zewnątrz trudno byłoby mu odgadnąć z jakiej dekady pochodzą. Łączyło ich tylko jedno. Ten sam kolor skóry, włosów i dwie blizny na plecach w równej odległości, których nie miała tylko ona. Jeszcze.

-  To co dziś robimy?- spytał się wszystkich mężczyzna ubrany w białą lnianą koszulę i bryczesy. Niezbyt dobry strój na plażę, ale nikt z nich o to nie dbał.

- Szczerze mówiąc to myślałam, że ty wymyślisz zabawy na dziś - powiedziała piękność.

W tej chwili za drzew wyszedł przystojny mężczyzna. Oczy jedynej kobiety zwróciły się na niego.

Podszedł bliżej. Inni wcale nie wydawali się nim zbytnio zainteresowani.' Jakby go już znali, ale skąd? Przecież wszędzie chodzili razem. Byli jak rodzina, której nigdy nie miała, więc?

- Dzień dobry - powiedział całując ją w rękę.

- Dzień dobry - odpowiedziała grzecznie.

Już po kilku godzinach była nim oszołomiona,a także zauroczona. Gdy słońce już zaszło i na niebie pojawił się księżyc spacerowali trzymając się za ręce. Żadne z nich nie dbało, że to wszystko dzieje się zbyt szybko.

Ally:

Zostałam sama w tym wielkim domu, ale to tylko i wyłącznie moja wina. Gdybym nie dała się znów zmamić na jego urok osobisty. A nie powiem nabierałam się na niego za każdym razem. Miałabym się teraz do kogo odezwać. Kol jaki jest każdy wie, a ja poznałam już jego wszystkie wcielenia. Od czułego, spokojnego do żywiołowego, wrednego, aroganckiego dupka. Było bymiło gdyby wrócił, ale cóż nie będę rozpaczać. Nie żeby miał z tego satysfakcję, bo gdyby się dowiedział miałby na pewno. Naiwna dziewczynka, która myśli, że w końcu mogłaby być szczęśliwa. Szczęśliwa tu i teraz co jest kompletnie nierealne płacze bo jej się w życiu nie poszczęściło.

Po wyjechaniu Kola dziewczyna rozmyślała nad sobą i życiem. Nad tym czemu cały czas zostaje sama. Każdy wystawia ją do wiatru. W czasie takiego rozmyślania mimowolnie podeszła do biurka. Gdy było jej źle, malowała. Najczęściej rzeczy bardzo prymitywne. Szukając w stosie papieru kartki odpowiedniej wielkości natrafiła na to. Koperta zaadresowana do niej,

Jeśli to czytasz to oznacza, że mnie już tam z tobą nie ma. Na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie stwierdzić z jakiego powodu. Pożyjemy zobaczymy - chyba tak to mówią ludzie. Nie jestem pewien. Wiem jednak, że jesteś dużą dziewczynką i z pewnością poradzisz sobie sama. Wiem również, że to,że mnie tu nie ma oznacza, że bardzo tęsknie. I nie zaprzeczaj bo ja wiem lepiej. Słuchaj się starszych mała. A teraz coś od siebie. Pamiętaj o tym. "Kilka razy udało mi się być skończonym sukinsynem, ale nigdy w stosunku do ciebie. Mam nadzieję, że kiedyś na górze zostanie mi to policzone". Rozumiemy się?Zadzwoń czasem. Może znajdę chwilę między bzykankiem a zataczaniem się od nadmiaru alkoholu. I masz zapamiętać jeszcze jedno obojętnie gdzie będę to będę Cię chronił. Więc masz się bać. I gdy intensywnie o mnie pomyślisz to duszą będę przy Tobie. Ale nie wyobrażaj sobie, że się zmieniłem to niemożliwe. Nadal jestem strasznym aroganckim dupkiem.

Kol.

Czytając to płakała albo się śmiała. Była szczęśliwa. Nie z powodu jego wyjazdu, ale z tego, że obojętnie gdzie jest i co robi pamięta o niej. O niej o której nie pamiętał nikt dopóki nie zjawił się w jej życiu. Tylko, że z czasem pewnie będzie musiała wyjawić swoją tajemnicę, a tego nie chciała. Nie wiadomo jak by ją odebrał. Był w końcu Kolem Mikaelsonem. A z takimi nigdy nie szło łatwo. Myśląc nad takimi błahostkami znalazła potrzebne przybory i zaczęła szkicować.  kości policzkowe. Zgrabne, pełne usta. Idealnie wykrojone ciemne oczy. Krótkie, zmierzchwione czarne włosy. Dopiero po skończeniu swojej pracy zauważyła, że narysowała Pierwotnego. Ale dlaczego? Dlaczego tak się nim zafascynowała? Był kochany na swój dziwny, inny sposób. Ale ona go nie kochała. Przynajmniej tak wtedy myślała.

Rozdział 19.

Ten rozdział jest okropny. Najchętniej zmieniłabym w nim dosłownie wszystko.
Obiecałam wam jednak, że wstawię coś przed końcem roku.
Tak więc macie to COŚ...
Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego dziwnego rozdziału jeszcze zostaniecie ze mną.
Pozdrawiam Ianka ;*

Noc Kola minęła bezsennie. Zły wampir leżący w jednym łóżku z cnotką to chyba nie najlepsze rozwiązanie. Oczywiście do niczego nie doszło, ale mogło. Prawda? I jak on by jej później spojrzał w oczy? No, ale cóż sumienie ma czyste. No przynajmniej pod tym względem. Gdy Pierwotny tak leżał myślał o trzech najważniejszych rzeczach w jego życiu.

1. Dlaczego staje się dobry?

2. Dlaczego właśnie teraz ma ochotę założyć rodzinę?

3. Dlaczego chce naprawić wszystko naprawić. 

Wszystkie te trzy rzeczy wiązała ona. Dostrzegał to, że z dnia na dzień coraz bardziej się w niej zakochuje. Ale zaraz on nie mógł kochać. Nie był do tego zdolny. Już jego matka o to zadbała jakieś 1100 lat temu. To co to było za uczucie? Jak nie miłość to co? Przyjaźń na pewno nie. Zauroczenie też nie. Zauroczenie mijało mu po dwóch dniach. Czyli to miłość. Oni nie mogą być razem. Jest nawet na to kilka powodów.

1. Nie pasują do siebie.

2. Nie pasują do siebie.

3. Nie pasują do siebie.

4. Nie pasują do siebie.

(...)

11111111. Nie pasują do siebie.

Mimowolnie przytulił Ally jeszcze bardziej do siebie. Chciał ją chronić, rozśmieszać i być jej osobą do której zawsze będzie mogła wracać. 

- Dzień dobry - powiedziała wesoło.

- Dzień dobry promyczku - odparł smutno.

- Ej Kol co się stało - zapytała.

- Nic.

- Kolu Mikaelsonie co się stało? - zapytała ponownie.

Usłyszała od niego znów to samo nic nie znaczące "Nic".

Dlatego przytuliła się do niego jeszcze mocniej i wyszeptała w jego tors:

- I tak się dowiem.

Pierwotny objął ją ramieniem.

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

- Zawsze.

- No, więc jak byłem ostatnio w barze to spotkałem tam naprawdę cudowną kobietę. Jest perfekcyjna pod każdym względem. Anioł. Piękna, inteligentna i radosna. Możesz mi wierzyć lub nie, ale nigdy nie spotkałem kogoś takiego. Mogę z nią porozmawiać dosłownie o wszystkim. Chyba się zakochałem. Ally naprawdę się zakochałem. Mimo to odpuściłem. Ona jest zbyt słodka i niewinna, żeby być z kimś takim jak ja. Związek ze mną może ją zniszczyć. Zniszczyć jej delikatną naturę. Przypomina mi, królewnę Śnieżkę wiesz?

Allyssa podniosła głowę, ukazała swoje smutne oczy. Patrzenie w nie sprawiało mu niewyobrażalny ból.

- Nie możesz tak myśleć, rozumiesz? Ja też tak myślałam i popatrz do czego mnie to doprowadziło.

- Do mnie - pomyślał Kol.

Leżeli tak jeszcze moment w zupełniej ciszy którą przerwała dziewczyna.

- Co byś zjadł na śniadanie? - zapytała słodko.
Ciebie - pomyślał, lecz odpowiedział - Nie wiem zaskocz mnie.

- W takim razie mnie puść.

- Dobrze już dobrze.

Gdy tylko to uczynił panienka Salvatore wyskoczyła z łóżka i w ekspresowym tempie zniknęła za drzwiami łazienki.

***

Z kuchni wydobywały się niezwykłe zapachy, które roznosiły się 

po całym domu. Pachniało bardziej obiadem niż śniadaniem. No, ale w końcu było ok 15: 30. Żadne z pary tych dwojga nie mogło uwierzyć, że spali do tej godziny. Gdy Pierwotny wszedł do kuchni ujrzał tam Allyssę w różowym fartuszku z wyszytym imieniem. Wyglądała w nim tak słodko. Na włosy założyła opaskę, a na nogi puchate papcie w tym samym kolorze co fartuszek. Nie chcąc jej przeszkadzać mężczyzna oparł się o framugę, skrzyżował ręce i rozmarzył się o przyszłości.... o przyszłości z nią.
- Kol śniadanio-obiadokolacja gotowa - krzyknęła najwyraźniej nie zdając sobie sprawy, że jest z nim w jednym pomieszczeniu. Ten zaś nie odpowiadał i nadal z ciekawością się jej przyglądał.
- Ładnie wyglądasz w tym fartuszku mógłbym się aż zakochać - powiedział po chwili. Bzdura przecież już ją kochasz wysyczała jego podświadomość.
- Dziękuję - powiedziała po czym dodała - a teraz jeśli chcesz coś zjeść nakryj do stołu.
Pierwotny westchnął głośno po czym zabrał się do pracy. Uwinął się dość szybko, ale zniknął na jakieś 10 min z pola widzenia dziewczyny. Jak się później okazało nie potrafił wybrać wina do śniadanio - obiadokolacji jak to wcześniej stwierdziła Allyssa. Gdy już wszystko było skończone zabrali się do jedzenia.
  ~ Ok. 30 min później ~
- Mam pewien pomysł - powiedziała Ally z szyderczym uśmiechem.
- Zamieniam się w słuch - odparł Pierwotny.
-Zagrajmy w szachy i ten kto wygra będzie mył naczynia.
- W takim razie przygotuj się na spotkanie z wodą - zaśmiał się.
- Chyba ty - krzyknęła zza drzwi.
Partyjka później...
- Dałem Ci wygrać.
- Nie wcale nie po prostu nie potrafisz grać i taka jest prawda pogódźmy się z nią - odpowiedziała.
- Nie prawda.
- Oj  prawda, teraz spadaj do kuchni myć naczynia, a ja poszukam jakiś fajny film.
- Tylko nie wybieraj nic o wampirach mam ich dość.
- Rozpatrzę twoją prośbę.

***

Kol zmywał grzecznie naczynia (w długich żółtych, gumowych rękawiczkach i płaszczu przeciwdeszczowym) jak na razie nic nie stłukł do czasu...
- Uśmiechnij się - powiedziała wesoło stojąc za nim z kamerą - muszę zrobić film dokumentalny o prawdziwych wampirach.
- Ja ci zaraz dam.
- Co mi dasz? Zaczęłam lubić prezenty od ciebie.
Ten podszedł do niej złapał za ręce i przygwoździł do ściany. Jej serce biło coraz szybciej. Bała się. Pierwotny jeszcze przez chwilę trzymał ją w niepewności po czym ze śmiechem powiedział
- Kilka milionów wyświetleń na "Youtube".
Gdy tylko to powiedział Ally odetchnęła z ulgą.
- Proszę Cię pamiętaj, że nigdy nie byłbym w stanie Cie skrzywdzić. Proszę Cię pamiętaj o tym - odparł ze smutkiem wychodząc.  

Rozdział 18.

~Tego samego dnia ~

Słońce nadal pozostawało schowane za ciemnymi, burzowymi chmurami. Deszcz padał. Za oknem było widać tylko ogród bez żadnej oznaki życia. A może to i lepiej? Chociaż z jednej strony ktoś na pewno chciałby rozłożyć skrzydła. Poczuć dreszcz na plecach, który za chwilę przerodzi się w ekscytację. 

Ally już dawno poszła spać. Była zmęczona pogodą, nowymi doznaniami, a także rozmową. Nie lubiła rozmawiać, a już na pewno nie o takich rzeczach. Wspomnienia wraz z poczuciem winny dopadły ją. Dopadły ją tu i teraz. Czy zostanie kiedykolwiek odkupiona? Czy jeszcze kiedyś ujrzy matkę? Czy zobaczy tego którego nie cierpiała, a jednak szczerze kochała? Na te pytania jeszcze nie znała odpowiedzi. I pewnie nigdy się tego nie dowie. 

~ Sen Ally ~
Wszędzie do o koła otaczały ją kwiaty, drzewa, rzeźby. Była w ogrodzie. Gdyby się postarała i odświeżyła pamięć pewnie wiedziałaby gdzie się znajduje.Jednak teraz nie rozpoznawała w nim nic znajomego. Nic oprócz jego. Był taki sam. Nie zmienił się wcale od ich ostatniego spotkania. Jego kruczoczarne włosy opadały tworząc fale na jego muskularne ramiona przyozdobione tatuażami. Jego fiołkowe oczy błyszczały wesołością. On sam emanował niewyobrażalną siłą, spokojem i opanowaniem. Pozostał taki jak zawsze. Ubrany w czarne rybaczki wyglądał seksownie. Naga klatka piersiowa prezentowała się wspaniale w blasku światła. Jego światła. Wolnym krokiem podeszła do niego i położyła delikatnie dłoń na jego policzku. 
- Tęskniłam, tak bardzo za tobą tęskniłam - szepnęła.
- Wiem - odpowiedział nieznajomy - ale tak musi być i my wiemy o tym najlepiej, pamiętaj o tym co mi obiecałaś - dodał po czym delikatnie złączył swoje wargi wraz z jej. 
Pocałunek był czuły i romantyczny. Coś jednak było nie w porządku. Coś zaburzało wewnętrzny spokój tych dwójki nieszczęśliwych kochanków. Spotkanie po latach, upojne chwile, a później szybka śmierć taka była przyszłość dla nich . Oni wiedzieli o tym. Wiedzieli o swoim przeznaczeniu. Żadne z nich nie przejmowało się  tym jednak za bardzo. Nie w tej chwili. 
- Ally muszę Ci coś powiedzieć... Tylko to zdążył wymówić, bo dziewczyna nagle się obudziła. Przyczyną był grzmot. Silny i niebezpieczny, a jednak pełny uroku. Taką pogodę zawsze kojarzyła z nim. 

~ W czasie gdy Ally spała ~

Kol siedział przy kominku w salonie popijając bourbona i czytając "Namiętność" Lauren Kate. Lubił tę książkę. Historia nieszczęśliwych kochanków. I chyba właśnie to mu tam pasowało. Chcieli być razem, ale nie mogli. On ją gonił ona uciekała. Niby to tylko fikcja literacka, ale on czuł, że coś łączy go z tą powieścią. Nic nie było tam idealne. Tak samo jak w jego życiu. Co prawda on nie musiał patrzeć nie wiadomo ile razy na śmierć swojej jedynej miłości. On nikogo takiego nie miał. Liczyło się poświęcenie. Po chwili na karku poczuł czyjeś delikatne ręce. Dopiero po momencie wiedział, że to dłonie Allyssy. Stała za nim ubrana jedynie w czarny, jedwabny szlafrok. Patrzyła na ogień.
- "W każdym życiu wybiorę ciebie, tak jak ty wybrałeś mnie. Na zawsze." - szepnęła nadal spoglądając na iskrzące się płomyki.
Kol nie wiedział co powiedzieć, dopiero po chwili zapytał.
- Czemu nie śpisz?
- Burza - odparła trzęsąc się.
Kol wstał z fotela i przystanął obok niej po czym przytulił. Gdy tylko to uczynił Ally zaniosła się płaczem.Tylko ona wiedziała jaki jest jego powód. Pierwotny nie wiedząc co ma zrobić wziął dziewczynę na ręce i usiadł w fotelu.
- Ciii już ciii - szeptał jej do ucha. Płacz powoli ustawał. Po 30 min ustał już zupełnie i zastąpił go sen.  Siedzieli tak chwilę jednak Kol podniósł się i zaniósł ją do sypialni. 

~ Sypialnia Ally ~
Pokój senny wyglądał mniej więcej tak. Mikaelson położył panienkę Salvatore na łóżku, przykrył kołdrą po czym wycofał się w stronę drzwi. Stanął jednak w miejscu patrząc na piękną, śpiąca królewnę.
- Zostaniesz dziś ze mną - zapytała sennie.
- Dobrze - odpowiedział, przeniósł fotel tak, że teraz stał koło jej łóżka i usiadł.
- Nie tam - zaprzeczyła - tutaj - pokazała na łóżko i odchyliła kołdrę.
- Nie powinniśmy - powiedział łagodnie.
- Zboczeniec - zażartowała - chodzi o to, że boję się burzy.
- Trzeba było tak od razu - odparł wchodząc na wyznaczone miejsce. 
- Dziękuje - rzekła, przytuliła się do " przyjaciela"  i zapadła w sen.
Młody Mikaelson pozostał przytomny.  

-----------------------

Kolejny rozdział... Mi się zbytnio nie podoba... Ale trudno. Mam nadzieję, że chociaż wam się spodoba :) 

Pozdrawiam ;*
Proszę również, żeby każdy kto to przeczyta zostawi komentarz. 
Może to być zwykły uśmiech. 
Muszę wiedzieć ile osób to czyta... Z góry dziękuję :*

Rozdział 17.

Po drodze Kol zajechał do sklepu z ubraniami. Po dłuższym zastanowieniu stwierdził, że nie pokaże się nigdzie cały w bitej śmietanie. Naprawdę musiałoby to wyglądać przekomicznie. Nawet małe dzieci, które wracają  z zabawy są czystsze. Gdy już weszli do centrum każde poszło w swoją stronę. Spojrzenie ludzi cały czas lądowało na nich. Pierwsze co zrobiła Allyssa to skorzystała z łazienki. Zamknęła się w niej i umyła i poprała swoje ubrania. Suszyła je suszarką do rąk. Trochę to trwało, ale jakoś się udało. Gdy wyszła postanowiła pójść do jubilera. Kupiła tam bransoletkę dla Kola aby odwdzięczyć się za wszystko co dla niej zrobił. Wiedziała, że cena bransoletki nie zwróci mu wszystkich pieniędzy wydanych na nią, ale liczy się gest. Prawda? Na biżuterii kazała wygrawerować " You makes my dreams come true"... W końcu to była prawda. Z tego całego zamieszania z prezentem zapomniała o tym po co tu przyszła. Czyli o ubraniach. Pobiegła, więc szybko do najbliższego sklepu i kupiła to. Kol też nie próżnował. Tylko, że on nie kupił sobie nic nowego.

Poszedł do samochodu i ubrał wpakowaną wcześniej do bagażnika skórzaną kurtkę, czarną koszulkę i jeansy tego samego koloru. On wolał pójść do kawiarni zahipnotyzować jakiegoś mężczyznę aby ten dał mu swojego laptopa i zamówić bilety do Rzymu. Z Ally spotkał się przy fontannie w centrum handlowym pół godzinny później.

- A gdzie bita śmietana? - spytał.  

- Zmyła się w damskiej toalecie chłoptasiu, to pojedziemy już tam gdzie mamy?

- Z miłą chęcią powiedział - i obydwoje skierowali się w stronę auta.

~ 2 godziny później ~

- Ally zbliżamy się na miejsce, więc musisz to założyć - powiedział po czy podał jej czarną chustę aby przewiązała nią oczy.

- Po co?

- Ponieważ droga do miejsca do, którego teraz jedziemy ma być tajna i tylko nieliczni ją znają.

- Niech Ci będzie - powiedziała po czym przewiązała oczy.

Samochód przejechał przez bramę jechał ok 1 km korytarzem, który składał się z wierzb płaczących po czym stanął przed pięknym dworem. 

Pierwotny opuścił pojazd i podszedł do drzwi pasażera. Wziął Ally na ręce po czym postawił dopiero naprzeciwko willi. Odwiązał jej oczy i powiedział entuzjastycznie

- Niespodzianka.

Dziewczyna z wrażenia zaniemówiła. Przed nią stała wielka, piękna budowla. Za domem rozciągał się las. Trawa była równo przystrzyżona. Na trawniku przed domem było mnóstwo czerwonych kwiatów.

- To twój dom? - spytała.

- Nie, ten dom nie należy do nikogo z mojej rodziny.

- No to co tu robimy? - spytała niespokojnie.

- Powiedzmy, że znam właściciela - uśmiechnął się.

- To co wejdziemy do środka? - spytał.

- Pewnie - powiedziała po czym poszła wolnym krokiem do drzwi. 

Gdy już obydwoje byli przed nimi Kol wyciągnął klucze, otworzył zamek i zaprosił Ally do środka.

- A ty czemu nie wejdziesz? - spytała zaciekawiona.

- Nie mogę, właściciel mnie nie zaprosił.

- To co robisz dzwoń do niego, nie zamierzam siedzieć w tym domu sama, za bardzo się boję.

- Nie trzeba dzwonić, właściciel jest w domu.

- No to go zawołaj - ponagliła.

- Oj mój głupiutki skarbie.

- Co? - spytała oburzona.

- Nic nie rozumiesz? 

- Nie, a powinnam? - spytała. 

- To ty jesteś tym właścicielem, wszystkiego najlepszego kochanie - powiedział słodko.

- Jak to? 

- Jak się nie mylę to wczoraj miałaś urodziny, a z tego co wiem na pewno się nie mylę, więc zaprosisz mnie czy mam spędzić noc w altance?

Ally zrobiła przesadny ukłon po czym powiedziała:

- Możesz wejść, chyba, ale ja nie mogę przyjąć tego prezentu.
- Oj, możesz, możesz - powiedział po czym do środka wziął Ally na ręce po czym pognał na górę, postawił przed komórką i rzekł

- Jeśli będziesz niegrzeczna to tu będziesz siedzieć, rozumiesz?

- Tak rozumiem - powiedziała po czym podeszła do niego i się przytuliła.

- A to za co, czym sobie na to zasłużyłem? - spytał ciekawy.

- Dziękuję, za dom, za urodziny za wszystko... - mówiła w jego tors.

Po chwili jednak się odsunęła, wyciągnęła z torebki czarne pudełeczko, wręczyła mu je i powiedziała

- A to tak w podziękowaniu za to wszystko - i się uśmiechnęła.

***

Dzień zapowiadał się pięknie i spokojnie jednak skończyło się jak zawsze. Deszcz nie ustępował. Krople spływały wolno po szybach. Niebo było szare, a wszystko na dworze bezbarwne pozbawione chociaż części przyjemnego, jasnego blasku. Odcięci od reszty świata przyjaciele mieli w końcu czas i ochotę na to aby porozmawiać. Siedzieli w salonie na wygodnej sofie przy kominku, w którym skrzył się ogień. Byli tak pochłonięci rozmową, że nawet nie zwracali uwagi na pogodę. A towarzyszyła im cicha, spokojna muzyka klasyczna.
(...)
- To co powiesz mi w końcu skąd o nas wiesz?
- Może tak, może nie proszę Cię zostawmy to w spokoju.
- Nie Ally niczego nie zostawimy w spokoju.
- No niech Ci będzie zacznijmy od początku.
Był bardzo wczesny, letni poranek. Czytałam właśnie książkę na cmentarzu obok grobu mojej matki i w tym właśnie momencie pojawił się on...
- Kto?
- Dokładnie to nie wiem, wiem jedynie, że podawał się za Stefana jednak ja od początku wiedziałam, że nim nie jest było w nim coś innego..
- A mianowicie co?
- Był taki... To znaczy w jego oczach było widać mrok... Sam jego sposób chodzenia wyrażał pogardę wobec innych, a wujek nigdy taki nie był... Już po pierwszych słowach postrzegałam go jako aroganckiego dupka, ciebie zresztą też - uśmiechnęła się i odwróciła głowę aby zobaczyć wyraz jego twarz.
- No i do dalej? - zapytał nawet nie komentując tego co wcześniej usłyszał.
- No i co miało być dalej rozmawialiśmy, on opowiadał mi o swojej niespełnionej miłości szczerze mówiąc zrobiło mi się go żal, więc pogadałam z Bonnie o zasłonie oddzielającej nasz świat od tamtego wymiaru, no i co później umarła rozumiesz umarła przeze mnie - gdy to tylko powiedziała zaczęła płakać.
- Ej aniele to nie twoja wina rozumiesz? - powiedział czule i przytulił ją do siebie.

Dziękuję...

 Chciałabym wam podziękować za

ponad 8 tysięcy wyświetleń. 

Jesteście kochani... ;*

Mam też pewną prośbę...

Wraz z koleżanką założyłyśmy na fb fanpage.

Dotyczy on TVD i THG.

Ona wtrąciła tam jeszcze Percy Jacksona. 

(Może ktoś lubi, ale ja wymiękłam po pierwszym rozdziale :D)

Także proszę o przysłowiowe "like"

https://www.facebook.com/wampiry.wojownicy.herosi

Będę wdzięczna.... ;* :)

Ps. Proszę dodawajcie też komentarze... Ostatnio dodałam rozdział i są tam tylko dwa komentarze.

Czytam = komentuję... Mogą być nawet z anonima... Bardzo proszę :)

Rozdział 15 i 16

Ally dała się jednak przekonać na wspólną zabawę i dzięki temu przyjęcie urodzinowe udało się bardzo dobrze. Wszyscy tańczyli, bawili się, pili, a nawet śpiewali. Damon z Kolem wpadli na genialni pomysł zabawy w karaoke. Wszyscy byli za oprócz solenizantki. Jednak i ta dała się przekonać. Co prawda kilka razy przyszła policja. Policjanci twierdzili, że sąsiedzi skarżą się na zbyt duży hałas. Nie było to jednak prawdą. Nie według Kola. Impreza może i potrwałaby dłużej, lecz Ally nie czuła się najlepiej, a nikt nie chciał jej męczyć. W końcu to było jej święto. A poza tym wszyscy wiedzieli, że musi się wyspać bo czeka ją dzień pełen wrażeń. Tak, więc wyszli zaraz po 6 nad ranem.

***

  ~ Ok. 9 nad ranem ~
Kol chodził po domu uderzając w garnki długą drewnianą łyżką do sałatek wołając:
- Ally wstawaj przed nami cały dzień.
Gdy tylko dziewczyna usłyszała głosy dobiegające za drzwi jej pokoju nałożyła poduszkę na głowę i jeszcze bardziej przykryła się kołdrą. Jednak i to nie pozwalało zagłuszyć tego co robił Kol. Pierwotny  wpadł do pokoju, ściągnął pościel z łóżka, wziął Ally na ręce i wrzucił do napełnionej wcześniej wanny zimnej wody.
- Czy ty jesteś chory psychicznie, bo jeśli tak to udaj się na leczenie. Idiota. Palant.... - krzyczała na niego.
- O w końcu się obudziłaś - mówił jak najbardziej z siebie zadowolony - a teraz skorzystaj z okazji pobytu w wannie i się wykąp, bo za 30 min wyjeżdżamy. Śniadanie powinnaś mieć w swoim pokoju - poinformował ją i wyszedł.

***

Panienka Salvatore miała tego wszystkiego dosyć. Dosyć wkurzającego Pierwotnego, pobytu w luksusowym apartamencie, chciała w końcu wrócić do domu. Do Mystic Falls. Do ojca z którym od wczoraj ma coraz lepsze relacje. Allyssa była wdzięczna Rebekhce. Widać było, że zmieniała jej ojca.
Gdy wczorajsza solenizantka przygotowywała się do wyjazdu z walniętym Pierwotnym ten poszedł zapolować. Przypomniał sobie jak dawno tego nie robił. Przy niej się hamował. Nie wiedzieć czemu. Przecież wiedziała jak wygląda typowy żywot wampira. Miała go w domu i Mikaelson wątpił, że zwłaszcza po śmierci Rose Damon będzie się hamował z piciem krwi prosto z żyły. Ofiarą "palanta" była zgrabna blondynka. Spotkał ją na przystanku. Widział jak spóźnia się na autobus. Zagadał, a później pozbawił jej całego życiowego płynu. Był manipulatorem i to trzeba było mu przyznać. Do "domu" bo tak nazywał pokój hotelowy w którym spędził większość swojego nieśmiertelnego życia wrócił po ok. 20 minutach.
- Jesteś gotowa? - krzyczał już od progu.
- Jeszcze nie - usłyszał w odpowiedzi.
- Masz jeszcze 10 minut - powiedział zdenerwowany.
- Pamiętam.
Ally nie wiedziała gdzie się wybierają, więc nie wiedziała też w co się ubrać. Po dłuższym zastanowieniu założyła to. Włosy pozostawiła rozpuszczone, także spływały jej kaskadą po plecach. Zrobiła delikatny makijaż. I włożyła " Upadłych" Lauren Kate do torby po czym wyszła na spotkanie z krwiożerczą bestią.
- Gotowa? - spytał tym razem mniej zdenerwowany.
- Chyba tak, nie licząc tego, że jestem, strasznie głodna - powiedziała cicho.
- Przecież przywieźli Ci jedzenie do pokoju.
- Tylko, że ja jestem wegetarianką, a tam nic dla mnie nie było - szepnęła.
- Ok, w takim razie zjemy coś po drodze - powiedział.
- Dziękuje - odpowiedziała i po schodach zbiegła na dół.

***

Podróż zapowiadała się ciekawie. Para "przyjaciół" już zdążyła się kilka razy posprzeczać. Im to chyba jednak jak najbardziej odpowiadało. Muzyka głośno wypływała z radia. Cały czas rock oszaleć by można - myślała Ally. Kol łamał chyba wszystkie możliwe przepisy. Już chyba po 100 km mieli wyścig z strażnikami prawa. Pierwotny nie zdawał sobie sprawy z tego jak jego pasażerka się boi. Ona nie dawała po sobie tego poznać. Tak było chyba lepiej. Nie mogło ich nic łączyć. Nawet przyjaźń. Dlaczego? Dlatego, że później będzie trudno się rozstać. A rozstanie było nieuniknione. Prawda? Ona kiedyś umrze, on zostanie. Ona będzie chciała założyć rodzinę, liczyć rachunki, on będzie liczył ile lasek bzyknął i ile wypił na imprezie. Za dużo ich dzieliło. A dzieliło ich prawie wszystko. W radio zaczęła lecieć ulubiona piosenka panienki Salvatore. Mikaelson wyciągał już rękę aby zmienić stację jednak dojrzał proszące spojrzenie dziewczyny. Zostawił radio w spokoju i po chwili usłyszał śpiew anioła. Ally śpiewała wraz z wokalistką. Na początku nieśmiało i cicho później już coraz głośniej. Pierwotnemu zbierały się łzy w oczach. Była to najpiękniejsza chwila jaką dotychczas przeżył. Nikt jeszcze się przed nim nie otwierał. Ona robiła to jednak z dnia na dzień, z minuty na minutę. Pewnie nieświadomie, ale jednak to robiła. Gdy piosenka się skończyła i anielski głos ucichł spytał:

- Nadal jesteś głodna? 

- Jak wilk - odpowiedziała ze śmiechem.

- I pewnie zjadłabyś konia z kopytami? A nie przepraszam zapomniałem, że jesteś wegetarianką w takim razie proponuje drzewo z korzeniami - śmiał się.

***

Restauracja, a raczej obskurny zajazd oddalony był ok. 20 km od ich dotychczasowego miejsca postoju. Ten odcinek pokonali bardzo szybko i kilkanaście minut później mogli cieszyć się goframi i kawą w barze. Wystrój wnętrza nie był aż znów taki zły. Czerwone sofy i stołki barowe idealnie kontrastowały z białymi ścianami. Czerwone zasłonki w białą kratę wyglądały jak koce piknikowe. 

Za ladą stała miła pani w starszym wieku, która przyjęła ich zamówienie. 

Allyssa jadła gofra z bitą śmietaną i truskawkami, Kol natomiast zajadał się jajkami i bekonem.

- I co smakuje? - zapytał.

- Bardzo - powiedziała i wróciła do jedzenia. Po chwili zrobiła szyderczy uśmiech i poprosiła o całe opakowanie bitej śmietany w sprayu .Gdy tylko kelnerka dostarczyła zamówienie Ally zaczęła obmyślać plan. Pierwotny był w tej chwili tak bardzo zadufany w sobie, że nawet nie zauważył i nie poczuł, że na jego dłoni znajduję się porcja śmietany. 

- Kol chyba masz coś na twarzy - powiedziała śmiejąc się. Ten nadal był czymś zamyślony i odruchowo potarł twarz wcierając w nią bitą śmietanę.

- Diablica, a myślałem, że zabieram tu anioła. - powiedział.
- Przepraszam poproszę to co koleżanka - zawołał.

- Teraz to zacznie się wojna- powiedział zaczepnie.

- Nie boję się ciebie - powiedziała.

- A powinnaś - powiedział po czym wystrzelił biały krem w stronę Ally.

Ubrudził jej przy tym sweterek.

- Tak chcesz grać? - spytała.

- Tak - powiedział pewnie.

- W takim razie... - nie dokończyła bo podeszła do Kola, usiadła mu na kolanach i wtarła kolejną porcję białej pianki.

- Rozpraszasz mnie.

- Tak mi przykro - odpowiedziała, starła palcem trochę słodyczy z jego twarzy i wzięła go do ust.

- Dobre. 

- Naprawdę? Poczekaj też muszę spróbować - i zrobił to samo co ona - tak masz rację naprawdę dobre.

Po tym stwierdzeniu Ally wzięła swój sprej i rozprowadziła mu go po włosach po czym uciekła. Ten gonił ją po całej restauracji. Co rusz odrzucali puste opakowania i brali kolejne. Bar zresztą tak jak oni był zupełnie biały i puszysty. Wszystko wyglądało jakby było przy dekorowane na Boże Narodzenie.

- W takim stanie do mojego samochodu nie wsiądziesz - odparł gdy stali już na parkingu.

- Sam wyglądasz nie lepiej - powiedziała po czym wskoczyła do auta.

- To co jedziemy dalej? - zapytała najsłodziej jak potrafiła z siedzenia pasażera.

- Tak - powiedział po czym wsiadł do samochodu i odjechali.

--------------------------

Napisałam.... Ciężko było, ale jakoś tam dałam sobie radę :D
Następny pojawi się nie wiem kiedy... Pewnie jak najszybciej bo muszę go tylko dokończyć... Mam nadzieję, że wam się podobało ;*